خفت کمونیسم

در برلین تکه‌های کوچک دیوار را به قمت پنج یورو می‌فروختند. قیمتی که بازار آزاد روی آنها گذاشته.

به حمد و قوهء الهی بهرهء بانکها باز هم کاهش یافت. اینجانب چاره‌ای نمی‌بینم جز اینکه اندک پس‌اندازم را از بانک بیرون بکشم و در جایی دیگر سرمایه گذاری کنم. مثلاً ببرمش سر سفرهء نفت. نفت که نیومد سر سفرهء ما ...

جواب کوئیز

خوب این هم جواب کوئیز. اگر جواب نداده‌اید، اول کمی رویش فکر کنید بعد این را بخوانید.
من گل را می‌خریدم. به دو دلیل. اول اینکه گل به خودی خود چیز خوبی است و به آدم روحیه می‌دهد. دوم اینکه گلکاری یک صنعت کاملاً بومی است. کلی کارگر و مزرعه‌دار و گل آرا و غیره و ذلک از این راه نان می‌خورند. خیلی از آنها واقعاً از طبقات پایین جامعه هستند که اگر کل نخرید، مجبورند بروند و جیره‌خوار آن موسسات خیریه‌ای بشوند که آن تابلوها را کرایه می‌دهند.
الزاماً مهر و محبت و نیات خیرخواهانه اثر خوبی ندارند.

کوئیز

فرض کنید مجلس ترحیمی است و شما حتماً باید پارچه نوشتی، گلی، چیزی تهیه کنید. کدام یک را انتخاب می‌کنید؟
۱- یک دسته گل بزرگ و باشکوه آنگونه که رسم اینگونه مجالس است.
۲- آنطور که جدیداً مد شده، پول دسته گل را می‌دهید به یکی از این مراکز خیریه و جایش یک تابلو تسلیت تهیه می‌کنید؟

دوزاری کج

یک کم برام سخت بود که بفهمم که چرا اقتصاد دانان می‌گویند که برای کاهش تورم باید نرخ بهرهء بانکها را افزایش داد. به شکر خدا با گرانی مسکن دوزاری کج این جانب هم افتاد:
بهرهء زیاد: همه پولشان را در بانک می‌گذارند و برای کسی صرف نمی‌کند که وام مسکن بگیرد. تقاضای مسکن کم می‌شود و مسکن ارزان.
بهرهء کم: همه پولشان را از بانک می‌گیرند و مسکن می‌خرند. آنهایی هم که پول ندارند وام می‌گیرند و یکی و می‌خرند. تقاضا برای مسکن زیاد می‌شود و قیمتش گران.
راه حل: نرخ سود بانکی را به مقدار قبلی بازگردانید.